Stel u eens voor: zondag 2 mei 2010. Verlangde u ook niet naar een zonnestraaltje, een moment zonder regen? Bewonderde u de prachtige wolken of dacht u ‘wat een verschrikkelijke, grijze, miezerige plensbuien dag?’

Op die dag voeren zesendertig onverschrokken roeiers van Rijnland de oude Vecht af. De afronding van de eerste meerdaagse (de tweede groep startte de volgende dag) bestond uit een ‘vrije tour’ richting Zuiden af te ronden met een pannenkoek in Vreeland.

Terugdenkend aan mijn eerste meerdaagse moet ik vooral grinniken om die laatste dag. Een dag waarin we - als ‘ad-hoc’ team van vijf aan elkaar gewaagde dames - in een VIER grappend en grollend in de stromende regen de goede sfeer behielden en ons niet lieten kisten door alle neerslag. De heenweg was nog te doen, maar op de terugweg werd de drup een zeer gestage, stevige bui, die pas eindigde toen iedereen hoog en droog thuis op de bank lag uit te puffen!

Tijdens de lunch in het pannenkoekenhuis hing de was te drogen en schoof iedere keer een andere deelnemer even voor de kachel om het achterlijf wat droger te krijgen…. (wat slechts gedeeltelijk lukte natuurlijk). De uitbater zal overigens wel even moeten hebben luchten toen al die verzopen 'katten en katers' weer vertrokken waren….

De avond ervoor had Marianne Senf - de leider van de tourcommissie - ons na een verrukkelijk Spaans maal meegedeeld dat je voor de volgende dag een eigen team moest samenstellen. Een soort markt voor bootgenoten werd geopend.
Tja, daar zit je dan als nieuwkomer… ‘wie ga je vragen, bij wie sluit je je aan?’ Voordat ik had kunnen bedenken wie leuke roeikameraden zouden zijn - en of ik wel roeiwaardig genoeg was als betrekkelijk nieuweling (3 jaar roeiervaring) - stonden er al twee dames aan tafel. ‘Of ik zin had om morgen met hen…?” ‘Natuurlijk, zeer graag!’
Ze zagen er wel heel onverschrokken en krachtig uit en bleken al jaren roeiervaring te hebben. Om maar niet te spreken over hun hobby marathon roeien. “Oeps, MMM, nou ja… ik zie wel waar het schip strandt….het ergste wat gebeuren kan is dat ik nooit meer met hen mee mag….”
In een wip was het team gecompleteerd en was de keuze voor het type boot ook snel gemaakt. Ik wilde graag - na twee dagen in een Wherry rondgedard te hebben - wel weer eens voelen hoe een VIER het onder je kont doet….

To Wherry or not to Wherry
Ook de dag daarvoor zag het weer er bij het ontbijt nog aantrekkelijk uit maar sloeg de mottigheid toe toen we aan de boten begonnen te rommelen. De vieren waren al weggestoven want – weer of geen weer – er was een route van 42 km gepland…. en dan moet je op tijd beginnen!
Onder leiding van Ben werd besloten dat de Wherry’s hun tocht van 28 km niet gingen maken. Er moesten vier sluizen genomen worden en een groot meer overgestoken… en dat was met de wind en regen geen pretje (voor niet ingewijden: bij een sluis moet je lang wachten en krijg je het dus nog kouder; het meer oversteken tegen de wind in is ook niet lollig bij de lage temperatuur en dus onveiliger dan gewenst: safety first!).

Twee Wherry’s vertrokken alvast richting het zuiden (op naar de zon?). Samen met de bemanning van een andere Wherry stonden we te schuilen en ons hardop af te vragen of we gingen of nog even wachten of… Ineens stelde iemand voor om maar te gaan bridgen en binnen de kortste keren was mijn team gereduceerd tot twee deelnemers. Buiten stond nog een stoere man die de anderen op weg geholpen had. Helaas was hij ook zo’n optimist zonder regenpak en inmiddels door en door nat. Daar stonden we dan met ons tweetjes…. ‘Kom mee, we gaan de man uitruilen voor een bridger… het wordt droger…’ Gelukkig: binnen de kortste keren waren we toch nog op weg met vier helden in een Wherry. Een gezellig ‘teutgroepje’ dat elke gelegenheid aangreep om aan wal te gaan. Dus koffie in Vleuten, thee en bezichtiging van de molen in Loenen. Rustig spelenvarend de Vecht af tot we het tijd vonden om te keren. Geen enorme afstand, wel enorm gezellig!

Rood boven oranje
Na een onrustige nacht met veel regen, wind en donder zaten vooral de kampeerders de eerste dag met kleine oogjes aan het ontbijt. We wisten al globaal het programma en de groepsindeling iedereen ging monter op pad. Wat me die eerste dag wel opviel is dat er weinig Oranjefans in de club zitten. Geen enkele deelnemer had oranje slingers, petten of kleding aan… of zijn boot versierd. Wellicht zijn de leden van Rijnland toch wat nuchterder dan gedacht? Op deze Koninginnedag voeren we Noord richting Muiden of Weesp. Koffie en een oranjebol ins Weesp en een rondwandeling was voor onze ploeg een mooie, rustige start. Op de terugweg kwamen we langs de woonboot van oud-clubgenoten en ging er nog een oranjebittertje overheen. Voldaan waren we op tijd voor de borrel heerlijk in de zon en – voor de kampeerders – de eerst douche sessie bij aardige kamerbezitters die bereid waren hun wasruimte tijdelijk af te staan!

Waarover we het nooit meer hebben?
Het weer…!
Dat ik de dag voor vertrek besloot mijn regenpak thuis te laten en alleen de - niet waterdichte - Rijnland jas en een paraplui meenam (het was 29 april snikheet en moeilijk voor te stellen dat er veel water uit de lucht zou komen). Dat ik gelukkig niet de enige optimist bleek te zijn!
Dat onze stuur op de terugweg van dag drie besloot een extra rondje te maken! Dat maar een roeilid nog over haar bevroren lippen wist te krijgen: ‘geeft niet hoor Gull…’
Dat de kampeerders in de stromende regen nog ‘even’ hun tentjes stonden in te pakken…

Waarover praten wij wel?
Dat bij onze aankomst op de laatste dag er gelukkig mensen stonden om ons op te vangen, om de boot af te riggeren en op de wagen te laden. En dat ik nu weet waarom je een sleuteltje 10 mee moet nemen…
Dat locatie en catering geweldig georganiseerd waren. Chinees, Spaans en Pannenkoeken!
Het heerlijke ijs, smaakvolle kazen en prachtplek bij De Willigen te Vreeland. Echt een aanrader ook voor familiefeesten!
Dat het knoert gezellig was en iedereen met iedereen babbelde over alles wat ons boeit en bindt.
De gastvrijheid van de kamerbewoners die de kampeerders lieten douchen / badderen
Het ‘gevoel’ van de commissie voor bootindeling en variatie daarin!

Tot slot: Marianne, Ben en Maria.
Hartelijk dank voor de perfect georganiseerde meerdaagse roeitocht. Ik kijk er met veel plezier op terug. Goed georganiseerd, perfecte locatie, heldere kaarten, heerlijk in mijn tentje geslapen, sportief en gezellig gezelschap...

Hanneke Visser