De Geuzentocht 2010.

Maar liefst 45 leden, waarvan de meeste de Geuzentocht nog nooit hadden verroeid, hoorden de voorzitter vertellen dat het zijn 8e of 9e keer was en dat het moeilijk was om weer iets nieuws te vertellen. Maar, zei hij, de route is zo boeiend en de organisatie zo perfect dat ik hem nog wel 100 keer zou willen roeien. En, voegde hij daaraan toe, we gaan als de Geuzen destijds niet de stad leiden bevrijden, maar we gaan onszelf van onze zorgen en dagelijkse beslommeringen bevrijden en hoe kun je dat beter doen door met vrienden en vriendinnen een leuk stukje te roeien.

De tocht voerde ons over de Vlietlanden en onder de A4 richting Stompwijk en de Aa-meertjes. Vandaar over de Weipoortse Vliet met de honderd bruggetjes, over de Rijn en de Vliet naar de Vrouwenvaart (deze was dit keer aan één zijde afgesloten wegens werkzaamheden, zodat omgeroeid moest worden). Daar wachtte ons Marianne met groen gras, plaids en een versnapering en kon – halverwege zijnde – worden gerust. Daarna van Cronesteyn  naar Leiden, waar bij de kruising van de Witte Singel en de "Vliet" de Geuzen in 1574 het eerste contact met de hongerende bevolking maakten. Vervolgens het Rapenburg, het 'ontplofte kruitschip' en dan het 'enge' Gangetje. Vervolgens door de stad met zijn drukte en voordringende motorboten en dan de weg terug naar Cronesteijn en gedragen door 'de vleugels van de tocht te hebben volbracht' weer naar Rijnland.

En inderdaad. Het weer was prachtig, de route boeiend als altijd en de organisatie perfect. Een woord van hulde en dank aan Marianne, Ben, Monique van de Soevie en alle anderen die bruggen hebben bediend, plaids uitgespreid, foto's gemaakt, eten gekookt, geserveerd, afgewassen of wat ook.

Om 17.30 uur waren alle ploegen binnen en stond er een door Monique Matze c.s. van de Souvie bereide maaltijd gereed. De voorzitter nam de gelegenheid iedereen te bedanken en memoreerde hij, gedachtig de film Cabaret: Waar zijn u zorgen? Vergeten!? dat zei ik al. Weggewaaid over de weiden en polders van Hollands midden. Wat blijft is een prachtige herinnering.

Joost Paijmans.