Hoe word je kapitein? Dat vroeg ik me 2 dagen lang af. Links en rechts werden matrozen tot kapitein gepromoveerd, ik was daar niet bij. Totdat de derde en laatste avond mijn naam klonk, ja, admiraal Jörg zei het luid en duidelijk: “Cathrien is kapitein van een C4X”.
Bovendien mocht ik het bewind voeren over de AlleMANsvriend na twee dagen net niet gezonken te zijn in de Clingendael met gat. Mijn matrozen bleken 5 VROUWen, wat een eer.

Bij vertrek de volgende ochtend wachtte onze stuurvrouw tot alle boten vertrokken waren met het overboord gooien van de waterkaart. Een goede manier voor wie een uitdaging zoekt in Nationaal Park De Alde Feanen. Er zat maar één ding op en dat was níet het aanleggen bij het huis met een hot tub+sauna, nee, er moest flink getrapt worden om in de buurt van de andere boten te komen, met als doel niet te verdwalen. Maar ja, op wiens kaartleeskwaliteiten en richtingsgevoel vertrouw je dan? Op die van een stuur in een andere boot? Wie trekt daar precies aan de touwtjes? Bij de eerste boot die we inhaalden durfden we dat niet aan, op basis van feiten uit het verleden. Saillant detail, vrouw vertrouwt haar man niet op het goed kunnen kaartlezen. Dus snel op naar de volgende boot in de hoop dat die goed op koers lag. Die boot werd gestuurd door iemand waarbij weer anderen uit onze boot bedenkingen hadden. Kortom, kapitein zijn is zo eenvoudig nog niet! Op naar de laatste boot met admiraal Jörg, die vast koersvast was, maar hem wisten we niet te bereiken. Intussen waanden wij ons onfeilbaar met onze stuurvrouw die haar digitale waterkaart ter hand genomen had. Voor we het wisten trapten we de benen uit ons lijf voor een niet gepland extra plezierrondje. Toegegeven, beide gepasseerde boten hadden het qua koers juist wel bij het goede eind. En zo genoten we nog wat langer van de harde wind, de zon en de fabelachtige wolken.

Bij het rondje Grou (dag 1) trotseerden de twee wherry’s en de twee vieren de dansende golven op het Pikmeer. Dei golven liepen maar al te graag binnen bij de boegen, bleek later. Onverstoorbaar deden de stuurmannen en -vrouwen hun werk. Vlak daarvoor hadden we aangelegd bij de voorjaarsmarkt in Grou, waar regen en wind zorgden voor klapperende marktkramen in plaats van een voorjaarsgevoel.

Acrobatische toeren werden verlangd tijdens de tocht naar Wergea (dag 2). De Wergeasters worden in de volksmond ook wel ‘brêgebidlers’ genoemd, een naam die ze te danken hebben aan het heffen van tol bij de vele bruggen die het dorp vroeger bezat. Dus: spanning en sensatie voor allen: 3x vallen en slippen met de riemen voor wie met het hoofd op de romp aan de koffie wilde zitten. Die werd genuttigd in de supermarkt en smaakte vast beter dan bij de bakker, gesloten op maandagen. Bij het smullen van Fryske Dúmkes bij de koffie werd gezocht naar de oorsprong van de plaatsnaam. Rita gaf uitsluitsel: Wer betekent plaats en gea grond. In het voormalige huis van God konden we vervolgens schuilen tegen de regen. Het was daar, dat je de laatste uitgeblazen adem voelde van schrijfster Nienke van Hichtum (Afkes Tiental).
Onder de roeiers bevonden zich nogal wat vogelaars of op z’n minst, liefhebbers van vogels. Dat kwam goed uit want de soorten vlogen om je oren. Denk aan … rietzanger, zwanen op het Zwanenmeer, grutto, ijsvogel (zo koud was het dus), rode wouw en snor (alleen gespot door Yt, maar zij ‘spaart’ dit jaar dan ook 200 soorten), scholekster, bruine kiekendief, buizerd, torenvalk, ooievaar, geluid roerdomp (alleen gehoord door Michiel die er voor de zekerheid wel in een tent naast was gaan liggen), kievit, kraai, visdief, vink, wilde eend, krakeend, grauwe gans, Canadese gans, grote zilverreiger, blauwe reiger, lepelaar.

Klaver, ruiten, harten, schoppen, de Princenhof bleek de ideale plek om bridgetalent te laten ontpoppen. Als deze meerdaagse nog 8 dagen langer had geduurd was vermoedelijk het hele gezelschap aan het kaarten geslagen. Want waar één schaap over de dam is … volgt groot slem.

De laatste tocht eindigde met een bezienswaardige ongeplande act, net voordat de boten uit het water getild zouden gaan worden. De steiger lag vol met roeiers die de steiger barricadeerden met als doel om de boot, bij de stevige zijwind, veilig te houden voor wie een boot wilde verlaten. Jörg balanceerde op de kop van de steiger, Michiel dacht steun te vinden bij Jörg, maar de admiraal liet het afweten, raakte zelf bijna uit positie, en Michiel helemaal! Zijn linkerbil kuste het water. Er zat voor Michiel maar een ding op: droge kleren aantrekken.

Later bleek, toen we de boten weer op Rijnland op hun plek legden samen met mensen van groep 1, dat zij nachtmerries hadden gehad over de omstandigheden waarmee groep 2 te maken kreeg. Dat wuifden we professioneel weg natuurlijk. De wind was inderdaad fors, de temperatuur had hoger gekund, de wind minder. Maar de zon scheen volop, er waren prachtige wolkenluchten en slechts een enkele druppel regen. De tenten bleven hun haringen trouw.
Onze speciale dank gaat uit naar de botenchauffeurs (Martin, Anton en Erik) en de volledige toercommissie: Maria, Yt, Lanny, Bert, Jörg en Peter.

Michiel en Cathrien Ruoff