We waren te gast bij roeivereniging WRV de Zaan, waar we vriendelijk werden ontvangen en al snel klaarstonden om het water op te gaan.

Met vier wherry’s en een groep van zestien enthousiaste roeiers gingen we op pad. De boten gleden al snel ritmisch door het vlakke Zaanse water, terwijl de ochtendzon het landschap helder en fris liet ogen. Onze tocht begon met een ereronde langs de Zaanse Schans. Vanaf het water zag alles er net even anders uit: de molens stonden er mooi bij en hun wieken draaiden rustig in de wind. Het was bijzonder om deze plek, die normaal zo druk bezocht wordt door toeristen, eens in alle rust vanaf het water te bekijken.

Daarna zetten we koers richting de sluis. Voor mij was het een nieuwe ervaring om met een wherry door een sluis te gaan. Met wat concentratie en goed samenwerken verliep het verrassend soepel. Toen het water steeg en de deuren weer opengingen, voeren we een heel ander landschap in.

Voor ons strekte het Wormer- en Jisperveld zich uit: een open, weids gebied met rietkragen, smalle slootjes en groene weilanden. In de verte zagen we meerdere grutto’s, die met hun kenmerkende roep boven de velden vlogen of rustig foerageerden. Het gaf de tocht iets extra’s—alsof we even te gast waren in hun wereld.

In de loop van de middag trok de zon weg en maakte plaats voor een bewolkte lucht, maar de temperatuur bleef aangenaam. Het maakte het roeien misschien zelfs nog prettiger. We hielden een mooi tempo aan, af en toe onderbroken door een korte pauze of een gesprek tussen de boten.

Aan het einde van de dag keerden we terug naar de vereniging, moe maar voldaan. Het was een tocht met veel afwisseling: van de karakteristieke molens bij de Zaanse Schans tot de rust en ruimte van het veenweidegebied—een combinatie die deze dag bijzonder maakte.

Silvia Bonsink

 Meer foto's