Er zijn van die weekenden die je van tevoren niet helemaal kunt inschatten, maar waar je achteraf toch met veel plezier op terug kunt kijken. Spierpijn, sterke verhalen, ergernisje en een gezonde dosis zelfspot. Het weekend waarin we de weerribben wieden Marathon roeide was er zo een. 

Het begon vrijdag 10 April allemaal erg onschuldig. Zoals afgesproken zou een deel van het team om 14:30 verzamelen om de Santhorst met alle toebehoren klaar te maken voor vertrek naar Tuk. Nog nooit van gehoord maar bij naderinzien is het onderdeel van Steenwijk en bevind zich daar Roeivereniging ’t Diep. Welke dit jaar haar 40^ste verjaardag viert. 

Na het afvinken van de checklist, snelle pitstop, kregen we toestemming van onze kersverse chauffeur van dienst om in te stappen en de zon achterna te rijden richting het noordoosten van het land. Onze andere teamleden hebben na een bezoek aan de kapper en noeste arbeid niet veel later de achtervolging in gezet om in Steenwijk compleet aan te komen. 

Na een vlekkeloze autorit, zonder file kwamen we aan in Tuk, Met duidelijke instructies vanuit de organisatie werden we opgevangen en hebben we de boot in het naastgelegen weiland kunnen klaarmaken voor de tocht. Na het opriggeren van de boot en het wegzetten van de botenwagen, kwam er een pijlsnelle picanto aangestuurd met daarin onze overige teamleden. Perfect getimed en ready voor de borrel. 

Voor de borrel hoefde we niet ver. Want wij hebben dat weekend mogen genieten van de gastvrijheid bij de familie Kampen de ouders van een van onze teamleden. Ontvangen met heerlijke hapjes en borrel hebben we een hele leuke en vooral gezellige avond gehad. De volgende ochtend bleek dit misschien niet de meest handige voorbereiding op een marathon, maar iedereen was fit for duty! 

De temperatuur deze ochtend was stukken lager, en ook de wind was toegenomen. Dit had de organisatie doen besluiten om de route te wijzigen en niet over de grote meren te gaan. Wat dit voor een verrassing zou geven op de route was voor ons nog onbekend.

Nadat iedereen zichzelf had opgepept en de wedstrijdploegen de startlijn hadden verlaten, mochten wij aanstalten maken om te beginnen aan een mooie tocht. 

Vol goede moed ging de boot te water, en vertrokken met het idee dat we dit “wel even” zouden doen. Dit gevoel verdween toen de wind zich ermee ging bemoeien. Niet zomaar een briesje, maar zo’n windje waarvan je je afvraagt of je eigenlijk niet stiekem aan het roeien bent op een loopband. Vooruitgang voelde soms optioneel.

De grote kanalen, takte soms af het mooie nationale park de weerribben in. Waarbij we als een slinger achter elkaar aanroeide. Inhalen was hier niet makkelijk, vanwege de nauwe wateren. Daarop besloten we lekker te bumperkleven en wanneer we de kans zagen met tempo 32 even voorbij te schieten en weer in te voegen. 

Doordat we in de boot regelmatig door wisselen. Heeft iedereen zijn stuurkunsten aardig op de proef kunnen stellen. Zeker als je de wind vol van opzij hebt en smalle bruggen en slootjes moet varen. Dat sturen erg lastig was met een C4 in deze smalle wateren bleek, toen wij een doorgewinterde Duitse ploeg voor ons bij het insturen van een bruggetje zagen om gaan. Gelukkig geen gewonden, alleen een gekrenkt ego en een nat pak.

Alsof dat nog niet genoeg was, bleek onze C4 in de smalle wateren van Giethoorn ongeveer zo wendbaar als een mammoettanker, waar toeristenbootjes normaal sierlijk langs elkaar glijden, kwamen wij aanzetten als een varend appartementencomplex. “roeien onder druk” is in deze een understatement. 

Met het laatste stukje op breed water en wind in de rug kwamen we weer terug op het startpunt. Na al dat geweld stapte we vermoeid en met gemixte gevoelens uit de boot. Na het parkeren van de boot in de wiegen hebben we eerst maar eens een lekker kopje soep en een wel verdiend biertje gedaan. Welke overigens echt niet tegelijk genuttigd kunnen worden. 

Na het inpakken van de boot, zijn we naar het huis van familie Kampen gereden, waar er weer ontzettend lief voor ons gezorgd is. We hebben heerlijk genoten van een eigen gemaakte lasagne en na het inpakken van onze spullen moesten we toch echt weer op huis aan. 

In onze reis op weg naar de ringvaart hebben we tijdens deze marathon weer een hoop geleerd. Wind tegen, boot die niet wil luisteren, soms een beetje mopperen en toch over de hele lijn genieten. Want dat is waar het uiteindelijk om draait – samen roeien, samen afzien en er samen om lachen 

Wordt vervolgt…….

Pascal den Ouden