Ik ken mensen die weken vóór de Head er niet van konden slapen dat ze die 8 kilometer moesten roeien. En de Pinewoodies, uit ervaring wijs geworden, trainden zich iedere woensdagavond, een half jaar lang, suf om aan de conditie te werken om die Head maar uit te kunnen roeien. Maar o grote nood, de trainer die de mannen langs de ´Circle of Pain´, zoals dat trainingscircuit werd genoemd, leidde, verhuisde naar Roermond. Geen Rico meer, maar gelukkig stond Fred van Ruiten op om wekelijks het circuit voor te bereiden en een oogje in het zeil te houden dat de oefeningen goed werden uitgevoerd en blessures werden voorkomen. Hij bediende zich daarbij van een soort ´ghettoblaster´ om de oefeningen van ritme te voorzien. Halverwege ieder station klinkt een harde gong om aan te geven dat de minuut halverwege is. In de ergometerruimte waren er tegelijk andere ploegen die op de ergometers aan het trainen waren en dat allemaal om de Head of the River over 8 kilometer van Ouderkerk naar Amsterdam met enig fatsoen te kunnen roeien. Het wordt dus serieus aangepakt om de Head te kunnen varen.

Op zaterdag 7 maart was het de beurt aan onder meer de dubbelachten om de strijd aan te gaan en daarvan bracht Rijnland drie mannenploegen en twee vrouwenploegen op het water. Heel lang geleden werd je vanaf Ouderkerk de Amstel opgejaagd om soms wel een uur in de wind en de koude te liggen wachten tot je aan de beurt was. Nu is dat anders. Alle boten vertrekken van de verenigingen tussen de RV De Hoop, waar ook de finish is en Willem III een paar kilometer verder. De tijden dat je onder de Utrechtse brug en de Rozenoordbrug richting de start door mag, zijn nauwkeurig vastgelegd en ondanks dat je onderweg vaak moeten laten lopen en wachten tot de karavaan zich weer in beweging zet, is de start heel vlot. Je komt aanvaren, allemaal truien en jassen uit en rondmaken. De kamprechters denken dat de stuurlieden halve debielen zijn en schreeuwen ze vooruit, achteruit, links, rechts, opschieten en zo voort. Dan even wachten tot de eerste ploeg in het nummer mag vertrekken en dan iedere 15 seconden de volgende. Dan klinkt het ´door´ en kan de ploeg aan de bak. Sommigen roeien om de prijzen, anderen om een goede klassering, maar er zijn ook ploegen die het halen van de finish al een doel op zich vinden. Als je geluk hebt word je niet ingehaald resp. kun je de ideale lijn volgen, maar soms moet je ruimte geven omdat de snellere ploeg voorrang heeft en recht heeft op de kortste weg. Later zagen we op onze telefoons de ´drone-opnamen´ en zat je op de ´vliegende tribune´ en kon je je verrichtingen wat roeien en sturen betreft zien en waarderen.

Maar hiermee was de koek nog niet op, want ondergetekende ging na zijn stuurbeurt op zaterdag  weer naar Amsterdam om de dames Veteranen F te sturen. Het was ons al opgevallen dat het behoorlijk mistig was en na het (op zondag gratis) parkeren liepen we naar de botenwagens om de boot te inspecteren en de riemen bij het vlot te leggen.

Toen kwam de mededeling dat het hele ochtendblok was afgelast. Daar sta je dan met je slapeloze nachten en je extra trainingen. Het gaat niet door. Als gelouterd stuurman heb ik alles meegemaakt. Harde wind, ijsgang en ook Corona om de Head helemaal of gedeeltelijk af te gelasten, maar nog nooit mist. Dan maar aan de koffie en elkaar vertellen hoe jammer het is om je niet kapot te hoeven roeien, om niet naar adem te happen en volkomen ´uitgewoond´ over de finish te gaan. Neen, koffie en appeltaart (met slagroom) was het devies en op naar de volgende keer.

´s Avonds bij de Headmaaltijd op de vereniging hoorden we van de deelnemers aan het middagblok en dat de oude mannen op zaterdag gewonnen hadden, net als de ploeg van Roy, Johan, Hans en Jan met stuurvrouw Rebecca en dat de jeugdige dames van diezelfde Jan, maar nu in zijn rol als coach, ook gewonnen hadden. Roy vertelde verder dat Rijnland, gelet op het aantal inschrijvingen de derde vereniging is achter de Amsterdamse verenigingen De Hoop en Willem III. Hij besloot met een woord van dank aan de dames van de Soevie· die zorgden voor een heerlijke ´blauwe hap´ en de service waarmee dit evenement wordt omlijst. Op naar de volgende editie dus!

Joost Paijmans