Een paar weken geleden vroeg Marten Lootsma me of ik zin had de Rijnland marathon mee te roeien. Samen met Robert Voors in de C2x. Nu ben ik geen groot marathonroeier, maar gezien zij en ik allebei de Ringvaart dit jaar hebben geroeid dacht ik dat dat wel moest lukken. Zelf was ik net herstellende van een griep en een paar duurtrainingen zijn dan ook niet slecht. Er werd wel meteen bij vermeld dat het leuk zou zijn als we het record van RIC van vorig jaar zouden verbeteren, terwijl ik nog een beetje droomde van een picnicmand en zo. 

Bij een marathon roeien is het wel fijn als je een beetje op elkaar afgestemd bent dus de week ervoor werd een trainingsrondje via Katwijk gepland. Konden we meteen ook het wisselen in de boot oefenen. Want als je snel wil zijn, dan moet je ook snel wisselen. Het streven is in 30 seconden te wisselen: de stuur naar de boegplaats, de boeg naar slag en de slag naar de stuurplek. Zonder om te slaan. In het begin gaat dat nog wat onwennig. Het is een soort apenkooien zonder materiaal te beschadigen. En prompt liet ik het stuurtouw in het water vallen bij de eerste keer, maar daar is het oefenen voor. Verder zijn we van vergelijkbaar postuur dus afstelling is voor ons allen gelijk wat een behoorlijk snelle wissel mogelijk maakt. 

De donderdag voor de marathon besluiten we toch nog een stukje te gaan varen. Het eerste stuk van het parcours verkennen. En dat was geen gek idee, want er blijkt tijd te winnen door bochten goed aan te snijden en een aantal smalle doorgangen te oefenen. Aan het eind van de Meerburgsewatering is een stuk waar je eerst moet slippen onder een brug door en dan "pieterburen", 1 kant slippen en 1 kant roeien. Het gaat heel soepel maar we weten wel: je wil hier niet achter een voorligger vast komen te zitten. Dus vooraan starten zaterdag! 

De wedstrijddag begint hoopgevend: de ergste regen lijkt voorbij dus we kunnen droog van start. Echter niet bij Robert, die soep zou leveren voor na afloop. De soep was z'n koelkast ingelopen en daarna was de accu van z'n auto leeg. Dus soep had vertraging en Robert ook. Gelukkig duurt een marathon lang genoeg om al dat soort besognes te vergeten. De startprocedure bij een marathon is wat minder strak dan de wedstrijden die ik gewend ben. Als de starter klaar is dan ga je gewoon als je er zin in hebt. Hierdoor waren er al 1 C2x en 3 C4x-en vertrokken voordat we in de boot zaten. Eenmaal bij het stukje "pieterburen" aangekomen konden we dat bezuren, want daar lag de laatste C4x overdwars in de brug. Na zo'n 2-3 minuten wachten konden we eindelijk weer verder.

Het vervolg was een stuk voorspoediger. De route voert langs Asopos en dan richting de Groote Sloot met een lus over de Kaag, terug richting Leiden. De wind was flink aangetrokken tot 4bft, dus het was bikkelen tot de Spanjaardsbrug waar de tijd stil wordt gezet. Je hebt dan een uur om over de Singel door de stad te varen. Bij de molen de Valk is er dan even tijd om de boot uit te gaan voordat bij de Trekvaartbrug de tijd weer wordt gestart. We kozen er voor om hier wat minder lang te pauzeren zodat we als eerste ploeg de stad weer uit voeren. Voor de C2x van Die Leythe en een C4x. Dan konden die ons niet meer in de weg zitten op smalle stukken. Uiteindelijk bleken die beide boten net iets harder te varen dus uiteindelijk kwamen ze wel weer ons voorbij. 

En toen kwam het punt waar we weer gingen wisselen. Ik van de stuurplek naar de boeg. Helaas bleek mijn onervarenheid toch de nekslag: stuurtouw lag weer in het water. Snel strijken om het te pakken, maar toen zat het om het roer gewikkeld. Weer halen en strijken. Kostbare minuten verloren. De tegenstander die 30 meter voor ons voer was nu verdwenen aan de horizon. Niet bij de pakken neerzitten. We moeten nog 17 kilometer. Langzaam lopen we weer een beetje in op de ploegen in de verte, maar het laatste stuk Korte Vliet en Vliet is pal wind tegen. Op het tandvlees finishen we. 

Op het vlot worden we onthaald met een Schnaps en binnen staat soep en belegde broodjes klaar. De pijn van de laatste kilometers is weer snel verdwenen, maar de pijn van de wedstrijd verliezen op 4 minuten blijft wat langer hangen. Met een tijd van 4 uur 24 minuten is ook het record uit het zicht, maar dat was met deze wind toch niet echt te verwachten. Wat blijft is een mooie herinnering en voor mij de eerste keer dat ik de Singel vanuit een roeiboot heb gezien. Hierbij ook onze dank voor een perfecte organisatie van een hele mooie tocht!

Job de Haas

We hebben geen foto's van onszelf. Daar heb je geen tijd voor tijdens een wedstrijd!