Blikken voor Rijnland - recordaantal dubbelachten - vrouwenachten gaan (niet) de mist in - voorzitter veegt andermaal het D-veld aan - persoonlijk record voor de Pyjama’s

Tijdens het Head-diner somde wedstrijdcommissaris Roy Delis trots de statistieken op: Na De Hoop en Willem III (voor beide een thuiswedstrijd) was Rijnland de vereniging die met de meeste boten meedeed, maar liefst 19 ploegen. Elf met een volledige Rijnlandbemensing, twee die hun stuur elders haalden en zes die combi’s hadden gevormd, in een aantal gevallen in een regenboogvariant met tot vijf verschillende verenigingstenues aan boord. In totaal een slordige honderd Rijnlanders roeiend op het water, zo’n vijfde van de vereniging, van achttienjarigen tot masters in de I-categorie (gemiddeld minstens 75!), in vieren en achten, scullend of boordend (en in een aantal gevallen scullend én boordend), en ook nog een in de jury. Twee botenwagens en heel wat personenwagens vol. 

Met zoveel deelnemers zijn er heel veel verhalen te vertellen. En als je daar dan goed naar kijkt zie je een ragfijn netwerk van mensen die meer gemeen hebben dan alleen de Rijnlandclubkleuren. Velen zijn onderdeel van het DNA van de vereniging, niet alleen als wedstrijdroeier actief, maar ook als instructeur, coach, bestuur, commissielid, bardienaar, sfeermaker en wat er nog meer voor nuttigs is te doen bij Rijnland. En anders zijn ze wel ‘door roeien verbonden’, zoals mijn marathonploeg (drie Pyjama’s en twee Ganzen) - dit weekend tactisch verdeeld over twee ploegen voor het ‘langeafstandskampioenschap van de Amstel’ van ‘slechts’ een krappe 8 kilometer. En zo kan het dan gebeuren dat de enige bootgenoot die zelf niet roeide (Maudy had echt wel gewild!), maar wel het Headdiner mede verzorgde, de anderen aanspoorde een stukje te schrijven. Die handschoen heb ik opgepakt - ik was immers het hele weekend aanwezig, met meerdere petten op. 

De eerste dag was ik jurylid. Met een bochtige baan en soms heftig betwiste bruggaten is dat zeker geen overbodige functie. Willem III stelt er eer in om de wedstrijdfunctionarissen goed te verzorgen - de stoppen in het krachthonk annex juryruimte sloegen meer dan eens af door het grote aantal tegelijk werkende koffiezetapparaten, tostiijzers en soepwarmhoudplaten. Op een onverwacht gure dag is dat meer dan welkom. Het eerste blok op de Berlagebrug, een fijne plek. Je ziet alle velden onder je door glijden, je staat midden tussen het publiek (ook veel Rijnlandsupporters), en pal naast de verslaggeefster van RoeiRadio (of zoiets). ‘Ik moet even opzij want de jury wil deze situatie even goed bekijken’. Sommige ploegen (zoals die van zekere concurrerende Delftse studentenverenigingen) zie je al in de Omval de ‘onderhandeling’ beginnen over het te nemen bruggat, met als enig resultaat dat ze puntje-kontje door hetzélfde gat gaan. Dat is toch jammer, want de ene krijgt dan een tijdstraf en de ander heeft niet voluit kunnen gaan. Dat dat ook anders kan liet even later onze Michiel zien als stuur van een van de drie damesdubbelvieren - door tijdig en duidelijk uit te wijken naar een ander gat wordt hinder en frustratie voorkomen. Eerder waren al de ‘oude’ H- en I-achten langsgekomen (beide eerste in hun leeftijdscategorie - de I-acht in de Daan van der Linden waar ik zelf de volgende dag in roei) en een recordaantal van negen mannendubbelachten, waarvan drie van Rijnland. Duidelijk is dat de concurrentie hier toeneemt - vanzelfsprekende Rijnlandoverwinningen zijn dit niet meer. 

Ondertussen hoor ik van ploeglid Willem, trouw zijn bardienst vervullend, dat het op Rijnland zó rustig was dat hij uit arren moede zélf maar een gevulde koek aanschafte om de omzet te stutten. Volgens het weerbericht had nu de zon moeten doorbreken - helaas bleek dat een misrekening. Het tweede blok lag ik als jurylid op het water, als ‘slot op de deur’ naar de oproeibaan bij de Rozenoordbrug. Een leuke plek om te liggen, zo midden tussen de roeiers. Sommigen herkennen je ook (zeker als je ze aanroept), en dan klinkt er ineens blij ‘Hey, Peter’ uit een Rijnlandboot (dag Roos). Neutraal succes wensen kan als jurylid gelukkig ook. Voor elke ploeg is er een individueel tijdsinterval van vijf minuten waarbinnen dit punt gepasseerd mag worden. Ben je eerder, dan moet je wachten, ben je later, dan loop je het risico teruggestuurd te worden. Het systeem werkt best goed. Soms moet een ploeg lang stilliggen (‘u mag pas over zeven minuten, Rijnland’ - toch leuk om te zeggen tegen een boot waar het halve bestuur in zit), maar de meeste ploegen zijn keurig op tijd. En die ene donkerblauwe ploeg die een dikke minuut te laat in wedstrijdtempo komt oproeien: je mag ook coulant zijn, want in dat tempo zijn ze wel op tijd bij de start.

Als bijna alle boten de oproeibaan in zijn, komen in de wedstrijdbaan de eerste ploegen al aanstormen. Van actief ploegen oproepen ga je dan als jurylid in waarneemmodus - en dan pas merk je dat het best kououououd is. Gelukkig konden we met verbazing de fotograaf in de gaten houden, die -benen in het water!- tegenover ons op een woonboot met twee enorme lenzen alles doet voor het perfecte plaatje. Met zijn zwarte duik/waadpak dacht ik wel ‘Amsterdamned’ en was op mijn hoede voor opduikende speedboten.  

In het open mastersdubbelvieren-veld twee ploegen met Rijnlanders - met een mooie overwinning voor de met bestuursleden (matcom, wedcom, penningmeester) en Hans Link gevulde boot. En de damesdubbelachten, ik weet niet of ze een naam hebben maar in de wandelgangen aangeduid als ‘ploeg Eveline’ (deels nauw gelieerd aan de Pyjama’s en met Roos als invaller) en ‘ploeg Connie’, waar het naast de absolute plaats ook om de relatieve onderlinge verschillen gaat. Ik denk dat ‘ploeg Eveline’ tevreden was, ze hebben in ieder geval, luid zingend tijdens hun eigen Head-diner, mijn Pyjama-ploeggenoot Jan-Maarten van een klein stukje nachtrust beroofd. Nadat iedereen voorbij is, snel naar de warmte van Willem III. Als bedankje deelt de organisatie elk jaar Head-merch uit. Dit keer een heus keukenschort, met de baankaart op de borst. 

Op zondag was ik roeier. De Pyjama’s zouden verzamelen bij de vereniging. Ik was vroeg en het was mistig. Vaarverbod, niet alleen in Leidschen-, maar ook in Amsterdam. Pech voor de twee damesboordachten die zouden starten, dat feest ging dus niet door. Balen voor Anja, onze stuur in het middagblok. Hopend dat de mist snel weg zal trekken eerst maar een kop koffie (ook denkend aan de baromzet). Het is ook vandaag rustig, maar gelukkig kunnen de zondagochtendinlooproeiers en de Ganzen (in incomplete formatie) wel het water op, en dat biedt hoop voor de middag op de Head. En inderdaad, bij aankomst bij RIC lag de Daan te glanzen in de zon - helemaal gebruiksklaar. De lichtere riemafstelling van de I-heren hebben we intact gelaten, en dat bleek een goede beslissing. Na het geven van wat kledingadvies aan een andere Rijnlandploeg (‘jij bent toch jury’ - nee vandaag niet - maar de lange Rijnlandbroek met strepen mag dus altijd gedragen worden, want is vastgesteld verenigingstenue, en voor alle overige zichtbare petjes, lange mouwen, hoogwatersokken en andersoortige lange broeken geldt dat je ze of niet draagt, of uniform).  

Het water op, ruim op tijd, aanschuivend in de oproeibaanfile. We vinden onze plek in de colonne, gestaag bewegend richting start. Onderweg zien we de andere drie ploegen met Rijnlanders in ons veld (de Zwolsche-sterrencombi met Hans-Marten en Lucas, de gelegenheids(?) E-acht en de Allstars), en wordt er menig bekende van vroeger in de boten van andere verenigingen gespot en gegroet. Nadat de Deutschlandachter voorbijgedenderd waren naderden we het startgebied. En dan gaat het snel. Kleding uit, rondmaken, voorstart, opbouwen, ‘Rijnland 430, opgelet, door!’. En dan volgt een race die de Pyjama’s zelden hebben meegemaakt: goed bij elkaar, op tempo, alle bochten goed, niemand ingehaald, maar vooral ook door niemand ingehaald, eigenlijk best lekker! Eenmaal onder de Berlagebrug door nog een tandje erbij en ineens blijken we ruim onder schema 2 plat te zitten en dat konden we tot de Hoop volhouden. Wie ons een beetje heeft gevolgd tijdens de wintercompetitie weet dat dat voor ons toptijden zijn. De eindtijd ligt net onder de 30 minuten, en dat is beter dan ooit! Drie doelen gehaald: ploeg compleet (door blessures lang onzeker, met Head-rookie Pascal en default-invaller Martijn aan boord), race uitroeien (als je er dan toch bent…) en onszelf verbeteren. De winst in het veld is uiteraard voor de Zwolsche-combi, de E-acht en de Allstars zijn een stuk sneller, maar wij hebben de stijgende lijn te pakken! 

Na het aanleggen bij RIC wordt bezorgd via de app gevraagd of wij het soms waren die op de Head-livestream langskwamen als ‘de geel met rode pakjes met een leeuw die een woonboot hebben geraakt’. Nee, wij hadden dat zomaar kunnen zijn, gezien eerdere Pyjama-acties, maar waren het dit keer dus niet, of hebben er in ieder geval niets van gemerkt. Ondertussen komen ook de jongste Rijnlanddeelnemers binnen (de V18 4* combi met Die Leythe), nog een mooie overwinning. Rest nog het boten afriggeren, opladen, de kleine kar achter Ronno’s bus en op naar Leidschendam. Daar wachtte een schare hongerige Rijnlanders die de botenwagens leegplukte alsof hun leven er van af hing zo snel. Het enerverende weekend werd als gebruikelijk afgesloten met het Head-diner, voortreffelijk verzorgd door de Soevie. Uiteraard werd de goede traditie in ere gehouden om de coach en stuurvrouw te bedanken met speech en cadeau. De Head 2026 werd afgesloten met koffie en spekkoek, en de speech van Roy waarmee dit verslag begon. Volgend jaar weer!

Peter Leijnse