Na jaren de wilde verhalen gehoord te hebben over de Brückenkeller in Bernkastel besloot ik dit jaar mee te gaan met mijn ploeggenoten van de Dames Veteranen D-8+ (ook bekend als de ploeg van Hedi). Wij werden vergezeld door de heren acht ‘van Saskia’ en ook de ploeg van Winfred Haase c.s.. Dit jaar zouden we zelfs experimenteren met een combinatieacht, waarover hierna meer. 

Na een lange autotocht (die Hedi, Renske en Willeke overigens vanaf Eindhoven respectievelijk Heerlen op de fiets aflegden) met een heerlijke lunch onderweg bij Eijsden aan de Maas, kwamen wij aan in Bernkastel-Kues. Gelijk werd ik betoverd door de prachtige Moezelvallei met glooiende wijngaarden, de machtige burcht hoog op de heuvels, de vakwerkhuizen en een brede “Mosel”. De rivier was zo breed dat ik gelijk minder zorgen had over de keerboei, waarop wij de afgelopen weken zo hard geoefend hadden.

Ons huis, genaamd de ‘Quelle’, lag dichtbij de rivier en het botenterrein en had een heuse waterput die mooi werd verlicht in de gang van de entree van het huis. Om te voorkomen dat een volgende keer een andere ploeg al aast op dit huis met deze fantastische ligging en voldoende slaapkamers: niet alleen die put was een bron binnen het huis, ook de doucheputjes waren een bron aan vieze haarproppen en rare geurtjes. Hoewel wij graag een diner hadden gehad met “de mannen” (die liever verwend en bediend wilden worden door Oscar en Matthijs) genoten wij de avondmaaltijd met onze acht. Vanuit ons huis liepen we door de met avondzon overgoten wijnvelden de heuvel op naar het Parkcafe Trattoria-Pizzeria op het Kueser plateau.

Meedenkend met de fietsers die al behoorlijk wat kilometers in de benen hadden waarschuwden we hen nog voor de klim (“zouden jullie niet gewoon even met de auto gaan?”), maar zij vonden de trap - dwars door de velden heen - naar boven en waren nog bijna eerder boven dan de rest.

Na wat bruschetta en lekkere pizza’s en pasta’s keerden we terug en werden wij verwend met een spectaculair uitzicht op het inmiddels verlichte dorp. “De Droomvlucht” van de Efteling is er niets bij. 

De volgende ochtend bleek dat “de mannen” wat flessen Federweisser soldaat gemaakt hadden. Op internet wordt uitgelegd dat deze wijn wordt gemaakt van vers geplukte druiven, zoet is en maar een paar dagen houdbaar is. For the record: de mannen moesten die wijn dus wel drinken op de avond voor de wedstrijd, want anders zou deze bederven. Dat in tegenstelling tot onze acht, waarvan slechts drie van de dames één alcoholisch drankje durfden te bestellen in de pizzeria (gelet op de ambities voor de volgende dag). De Federweisser werd vooral gedronken door Saskia en Netty (‘het is net druivesap!’), om de conditie van de roeiers niet teveel te schaden. 

De mixed-acht mocht allereerst van start. Voor hen die de opzet van de ‘Grüner Moselpokal’ niet kennen: de wedstrijd kent een traject van twee kilometer heen, een keerboei en dan weer twee kilometer keihard terug. Je start in het dorp Bernkastel-Kues, na ongeveer 300 meter ga je de grote Bernkastel-Kues Brücke onderdoor en daarna de bocht door. Na een lang recht stuk bereik je de keerboei en daarna moet je dus heel hard terug naar de finish wederom in het dorp. Onder de stuurlieden gaan veel theorieën rond hoe je de bocht het beste kunt nemen: “In hoeverre houd je rekening met de stroming, en moet bakboord nu wel houden of moet bakboord juist het blad plat op het water leggen, etcetera.” Tijdens onze eigen studie kwamen we een filmpje tegen van een drakenboot waar de roeiers uit de boot hangend de keerboei vasthielden om zo rond te gaan. Helaas is dat met een Empacher of een Filippi niet mogelijk.

Het te water laten van de acht was vanaf een wiebelig vlondertje, waar je zowaar zeeziek van kon worden. Met Irene en Paul op slag raceten we de rivier over, bijgestaan door Netty die de keerboei scherp nam en Saskia op de kant. Iets later op de dag mocht de dames 8+ van start. Gehuld in het lustrumpak en in een hoog tempo variërend van 34 tot 31, veegden zij het hele veld aan. Nu moet ik toch (namens hen, want ik zat dit keer niet in deze boot) bekennen dat dat veld uitsluitend uit hen bestond. Tijdens de huldiging kregen de dames wijn en mochten ze op de foto. Bert(ine) uit de herenacht mengde zich naadloos tussen de dames en kreeg ook felicitaties plus een fles Regattawijn. De trend is gezet…Een van de heren van het comité legde mij - na verhaal - uit dat wij geen recht hadden op een blik. Dat was vooral jammer voor Renske die haar eerste stuurblik in ontvangst zou mogen nemen.

En dan de prijsuitreiking: 

Kort na de dames (overigens eerst nadat Matthijs een duik genomen had in het frisse water en nadat de fietsband van Winfred met een harde knal ontploft was) gingen ook de heren van start. Drie van de mannen hadden al een mixed-race in de benen. Ze herstelden zich goed en zo ging de Männer 8 van start. Beroepsvaart ging gewoon door, dus er was wat deining; gewoon doorvaren. Keerboei ging best lekker. De eindtijd was niet het snelst in het veld, laten we dat maar wijten aan een sterk veld met hier en daar een Olympia-Sieger. In de vroege avond veroverden wij met de Rijnlandploegen wat tafels en zitbanken (dat was bijna net zo moeilijk als de wedstrijd zelf) en vloeide de Moezel-wijn en het Bitburger-bier rijkelijk. De mannenploeg deed de volgend ochtend nog een training op een stille, mooie Mosel. Daarna afriggeren en in onze wijnvilla het laatste ontbijt met een ‘slokje’ Sekt.

Wat hebben we genoten en wat was het fantastisch.

Elisabeth, namens de DVD8+ 
Matthijs, namens de HVD8+ en Mixed 8+