Voor vrijdagochtend twaalf december jl. stond een training in de acht gepland. We haalden Bernard op in het verpleeghuis in Delft. De training in de Daan van der Linde verliep goed, net als  de andere trainingen in het afgelopen jaar. Dat het de laatste met Bernard zou zijn, wisten we toen nog niet. Wel dat hij niet lang meer met ons in de boot zou zitten.
Bij de Euro Masters in september 2023 op ‘zijn’ Olympische baan, was het ons opgevallen dat Bernard in zijn skiffwedstrijd zich niet bewust leek van zijn kansrijke positie voor blik. Hij liet een overwinning lopen. Enkele maanden later werd de ziekte van Alzheimer bij hem vastgesteld. Gewone dingen gingen hem steeds slechter af. Zo ook wat hem voor en na de training te doen stond. In de boot ging het prima en kon hij leveren wat werd gevraagd. Zijn fysiek vermogen leek onaangetast. Als ploeg hadden we dan ook goede hoop dat hij naast de dubbel twee met Henk Helle nog tijden met ons in de acht mee zou kunnen trainen. Dat lukte. Wel stopte hij met skiffen. Bernard nam de afgelopen twee jaar nog aan diverse wedstrijden deel en won er zelfs enkele. In januari stopte het roeien in de boot definitief. Zijn mogelijkheden gingen snel achteruit. In de nacht van 20 maart gleed het leven uit hem weg.

Sport heeft altijd een grote plaats in het leven van Bernard gehad. Daarin was niet het najagen van overwinningen zijn drijfveer, maar genieten van zijn fysieke mogelijkheden waarmee hij in ruime mate was bedeeld. Als scholier was hij een enthousiast waterpolo’er. In Delft werd het roeien bij Proteus. De studentenroeivereniging wilde de lange en motorisch begaafde eerste jaars Weg en Waterbouwkunde maar al te graag binnen halen. Zijn eerste twee roei-jaren waren direct blikrijk. In zijn derde jaar maakte hij met zijn huidig ploegmaten René Kieft en Herman van Kleffens deel uit van een vier die op een haar na het Nederlands kampioenschap miste en daarmee de uitzending naar de WK. Die misser werd het jaar daarna rechtgezet met een uitzending in het zware nummer ‘twee met stuurman’ naar de open EK. De behaalde zesde plaats  was de opmaat naar de Olympische Spelen in München in zijn vijfde roei-jaar. Beide uitzendingen met René Kieft. Daarna nog de Varsity, aftrainen en de focus op afstuderen. Topsport bedrijven tot na je dertigste was er in die tijd voor studenten niet bij.
Na roeien werden basketbal en weer later schaatsen zijn sportieve liefde. Hij was niet over te halen om weer te gaan roeien en aan te sluiten bij de succesvolle veteranengroep die in 1975 bij Rijnland was gevormd. Dat veranderde na deelname aan de Head in een oud leden acht van Proteus-Eretes. Hij werd lid van Rijnland, roeide in boordnummers maar werd jaren later ook door het skullen gegrepen. Als geen ander heeft hij met zijn sportief talent bijgedragen aan een groot aantal door Rijnland gewonnen wedstrijden in binnen- en buitenland.
Wij zullen Bernard erg missen. Maar niet alleen hierom. Bernard was eigenzinnig maar vooral een erg aardig mens. Voor een topsporter wellicht wat te flegmatisch. Zoals al gezegd: hij trainde niet zozeer voor de overwinning maar omdat hij genoot van sporten, van bewegen, van stevig training met fijne ploegmaten. Hij was altijd goed gemutst en iedereen goed gezind. Kortom prettig om mee om te gaan. Vooral daarom zullen wij hem missen. Voor zijn vrouw Eliane zal het gemis nog vele malen groter zijn. Bernard was voor haar baken en steunpilaar in het leven. De laatste twee jaar waren die rollen volledig omgedraaid. Vrijdag nemen we in besloten kring afscheid van Bernard.

Winfred Haase