In Memoriam Leida Kruse

De “KruseCrew”: Stuurloos!

Uit de oude doos en kent u ze nog? Het bestuur van Rijnland in het jaar 2005-2006 met van links naar rechts Hans Gräber, Diny de Jong, Leida Kruse, Rob van Gelder, ondergetekende, Frans Kets en Winfred Haase. Een jaar later vertrok Leida uit het bestuur, jammer. Ik ging haar missen.

Het was een mooie tijd waarin het 8^e lustrum viel met het optreden van de dubbel 24. De vereniging bloeide. Bij het toerroeien, het marathon-roeien en met name het wedstrijdroeien. Rijnland? Oh die vereniging die zoveel wint, verzuchtte men.

Deze avond ging ik op zoek naar die bestuurs-foto, omdat Leida daarop staat. Arme Leida, vandaag was haar uitvaart en na de verhalen van haar echtgenoot Jan, haar dochter Annelies en Mirjam van Dijk, een lid van de Krusecrew, kwamen al die herinneringen weer boven.

In mijn fotoboeken vond ik terug dat de KruseCrew op 22 september 2007 de ´Rijnland Onderlinge Wedstrijden´ met als thema “Snow Row” organiseerde met als hoofdprijs een week in een Oostenrijks hotel. Weet u het nog? Om alvast de smaak te pakken te krijgen werden Mozart-Kugeln uitgedeeld en werden glaasjes Obstler geserveerd.

In het genoemde bestuursjaar was Leida de Commissaris Roeien. Daarvoor had ze al een indrukwekkende carrière op de verenging. Ze verscheen zonder mankeren op zondagochtend bij het ´inloop-roeien´ en ze ijverde ervoor dat ieder nieuw lid na de instructie in een ploeg terecht komtkwam. Zo schep je de basis voor een succesvolle roeicarrière, was haar mening.

Een mening? Nou dan kon je bij Leida terecht. Ze was uitgesproken en was ook bereid die mening tot wasdom te laten komen. Ik sprak van de KruseCrew. Gelukkig telde het bestuur destijds meer stevige karakters, zodat er geen tweede ´KruseCrew´ kwam. Maar wat heb ik van de samenwerking met haar genoten en wat heeft ze me veel verteld. In de toespraken die middag kwam dat allemaal weer voorbij en hoe graag had ik een en ander met haar besproken en samen gelachen, want humor had ze. Neen, voorbij. Ik beperkte me die herinneringen met mijn oude Zamip-ploeggenoot Jan Kruse door te nemen. Leida was vlakbij. Haar kist was met tientallen bloemen getooid. Zo zal ze gaan, getooid met even zoveel dierbare bloeiende herinneringen. Voor Jan, voor haar kinderen en kleinkinderen en voor allen die haar dierbaar waren.

Namens al die leden van de vereniging waar je mee bent opgetrokken, dank je wel Leida en vaarwel.

Joost Paijmans