Met 8 wherries en 32 roeiers volgen we de Maas van Noord Frankrijk (Sedan) tot België (Namen), totaal 160 km in zes dagen. Na alle droogte deze zomer konden we natuurlijk wat regen verwachten: met de bus reden we op zaterdag door de plenzende regen naar Charleville-Mézières. Gelukkig was het in de avond droog genoeg om het prachtige Place Ducale te bezoeken en wat te eten. Op zondag laadden we de boten af. Onze jonge chauffeur Bart was zo enthousiast om flink mee te helpen. We beginnen met een bescheiden Maas, kronkelend door een lieflijk, natuurlijk landschap met veel karakteristieke dorpjes. Slechts vijf plezierbootjes gedurende vier dagen ontmoet. Leuke kleine sluisjes waar net acht boten in pasten, die heel snel leeg konden lopen, zodat een sluis snel gedaan was. De tweede dag werd gekenmerkt door prachtige steile rotswanden langs de oevers, waar nog net een paar huizen tegen de wand pasten. Een sfeervol dorpje is gewijd aan Ros Beyaard en de vier Heemskinderen, die volgens de legende daar vertoefden. Inmiddels was de Maas al twee keer zo breed geworden, maar nog steeds heel rustig kabbelend. De zon liet zich af en toe zien en we kregen de enige echte stortbui van een kwartier over ons heen. De rest van de week bleef het wonderwel droog en was de temperatuur rond de 25 graden gewoonweg heerlijk om te roeien.

Na het hotel van Charleville sliepen we in een prachtig resort met landgoed. Ruime, chique kamers. Een groot terras aan de Maas waar een aantal al zwemmend verkoeling zochten. Een heerlijke oase voor het echte vakantiegevoel.

De derde dag roeiden we door Revin, een dorpje dat in drie kronkels van de Maas was ingebed. Maar één lus werd afgesneden door een tunnel waar we onder door konden roeien. Een goede oefening voor dag vier.

De vierde dag eindigde spectaculair. Ook hier was een bocht van de Maas afgesneden en liep de route door een smalle tunnel. Helemaal donker, met aan het einde daglicht, peddelden we 600 meter. We hadden twee boten bij de riggers aan elkaar vastgemaakt en vier peddelaars (twee boeg, twee vanaf de stuurplank) deden hun best. Eén stuur stuurde, de ander maakte fotoś…. Een mooie ervaring. Aan de andere kant van de tunnel lag een andere wereld. Na de tunnel konden de vrachtschepen komen en de pleziervaart. Het eerste dorpje had meteen al 40 bootjes liggen en de eerste twee binnenvaartschepen kwamen ons tegemoet. Het dal werd breed, zodat fietspaden, een autoweg en treinrails de Maas vergezelden, dorpjes strekten zich uit en industrie vond zijn plek. Er kwamen veel meer huizen, die moderner en duurder waren. We waren in België. De romantiek en Franse charme was verdwenen.

De vijfde dag roeiden we door het prachtige Dinant, met schitterende gevels, torentjes en interessante gebouwen. Ook waren de sluizen opeens heel groot, vanwege de binnenvaart natuurlijk. De afspraken met de Belgische autoriteiten waren erg streng: de hele dag je reddingsvest aan. Dat was niet zo prettig met die warmte. Maar ook: er moest een begeleidende motorboot mee. Onze chauffeur had zelf een motorbootje en hij was helemaal enthousiast om een dagje met ons op het water door te kunnen brengen. Helaas sloeg de motor niet aan, na herhaald proberen en tussendoor wachten. Het kale bootje werd op sleeptouw genomen – liep nog leeg ook, omdat de stop er niet goed op zat- en de motor bracht Willem Jan weg ter reparatie…… Hoe verder ? Eén van de roeiers had contact gelegd met een motorboot “Sjakie” . En Sjakie bood aan om onze begeleidende boot te worden ! Sjakie was de Sjaak….. We haalden de eerste sluis. Maar toen had Sjakie door dat roeiers een lunchpauze willen en hij moest op tijd in Parijs zijn….. dus Sjakie vertrok. Gelukkig accepteerden de sluiswachters het dat onze motorboot stuk was en konden we probleemloos verder roeien. Bart had dubbel pech: hij miste zijn boottocht, maar stapte ook nog eens verkeerd en zwikte zijn enkel…. De zesde dag kwamen we pas om 19.30 aan bij ons hotel in Namen.

De laatste dag een kortere route, want de boten moesten bijtijds opgeladen worden bij de roeivereniging van Wépion, omdat men zelf trainingen had. Overigens roeiden de Belgen gewoon zonder reddingsvesten…. Onze contactpersoon Colette vond het ook maar overdreven al die veiligheidseisen…. We hebben een fantastische week gehad. Een fijne groep uit het hele land, heel divers en waarin iedereen met iedereen omging en erg open en gezellig was. Zeker een aanrader voor iedereen die van toeren houdt om eens een keer mee te gaan met de tochten van de KNRB.

Marijke van den Berg en Renata de Zwaan