Toen ik nog niet zo lang lid was van de vereniging, werd ik al gevraagd om mee te doen met een roeimarathon. Daar schrok ik van, want ik dacht gelijk aan de beelden van de hardloopmarathon in Rotterdam. Aan die hardlopers die eerst maandenlang trainen en dan met hun afgetrainde lichamen die lange afstand gaan afleggen. Daar herkende ik mijzelf helemaal niet in (vooral dat afgetrainde), maar ze stelden mij gerust en zeiden dat het echt wel goed te doen is als je een aantal keer per week roeit. Nu voelde ik mij natuurlijk wel vereerd, omdat zij dus blijkbaar dachten dat ik dat wel zou kunnen. En om heel eerlijk te zijn, houd ik wel van een beetje uitdaging. Bovendien geloof ik er in dat het af en toe goed is om uit je comfortzone te worden gehaald, zodat je weer even weet dat je leeft, dus besloot ik er voor te gaan. 

Inmiddels ben ik een aantal marathons verder en ik kan jullie verzekeren, het is inderdaad zeker wel te doen. En het is vooral erg leuk! Wat ik vooral erg leuk vind is dat je op plekken roeit, waar je nog niet eerder bent geweest. En je leert ook nieuwe leuke mensen kennen, want bij iedere tocht doen er weer andere roeiers mee. 

Van te voren spreek je een frequentie met elkaar af om te wisselen. Bijvoorbeeld om de drie kwartier. Dus sowieso heb je iedere 45 minuten even pauze tijdens de wissel en als het jouw beurt is om te sturen, dan heb je echt even een lange pauze. Dat sturen is ook heel erg leuk, want je navigeert volledig op een kaart, omdat je de omgeving niet kent en bij de Weerribben werd er bijvoorbeeld een behoorlijke stuurmanskunst van je gevraagd om door allerlei smalle en kronkelige watertjes te manoeuvreren. Dat is echt genieten!

En soms, soms zit het tegen. Zo werd tijdens de Weerribben marathon, vanwege het onstuimige weer, het laatste gedeelte van de route gewijzigd. Wat inhield dat we de laatste 7 kilometer over een kanaal moesten roeien tot de finish. Aan de ene zijde van dat kanaal waren alleen maar industrieterreinen en aan de andere kant liep er direct parallel aan het kanaal een provinciale weg, dus het was helemaal geen leuke route en bovendien hadden we een straffe wind tegen, waardoor we nauwelijks vooruit gingen. Dat zijn momenten waarop je wel door moet zetten. Maar als je dan eenmaal op de eindbestemming bent, dan voel je je echt ontzettend voldaan, dat je dit toch maar weer mooi even gedaan hebt. En vaak organiseert de desbetreffende roeivereniging wel iets lekkers voor de roeiers na afloop. Je moet eens weten hoe lekker bitterballen dan smaken! 

Inmiddels ben ik 'gepromoveerd' tot marathon coördinator en mocht je nu denken, dit wil ik ook eens ervaren. Geef dan even je naam, telefoonnummer en emailadres door aan mij via  neieornohtaram.[antispam].@rvrijnland.nl. In het voorjaar wil ik een tocht organiseren van rond de 30 á 35 kilometer zodat je kunt ervaren of het leuk vindt en het ook fysiek volhoudt. Een roeimarathon is minimaal 50 km en in de praktijk houdt het in dat het toch meestal net een paar km langer is (is mijn ervaring). Er is een lijst met roeimarathons gepubliceerd op de website van de KNRB, zodat je een beetje een inzicht kunt krijgen aan wat voor leuke marathons je allemaal mee kunt doen. En houd er rekening mee dat een deelname aan een marathon betekent dat je daar een héle dag voor moet uittrekken. 

Mocht je toch nog twijfelen of kampen met bepaalde dilemma's, schroom niet om mij te benaderen, dan kunnen we het even doorspreken. 

Esther Droppert
Coördinator marathonroeien