Laat ik met het eind beginnen: ik ben nog niet zo ervaren dat ik bij de borrel op tijd weg kan duiken wanneer Lanny vraagt wie er een verslag wil schrijven. Vandaar. Met wat meer kilometers op de teller hoop ik die manoeuvre ook onder de knie te krijgen; het is immers een héél technische sport, dat roeien.

Aan mijn klunzigheid danken we echter twee primeurs: de Openingstocht waarmee het toerseizoen van onze mooie vereniging werd geopend, én mijn allereerste toertochtverslag. Twee historische momenten. 

Lang verhaal kort: het was een geweldige tocht, voorbeeldig georganiseerd. Hulde aan de toercommissie. 

Bewijsstuk 1: De Route. Vanuit de Vereniging onder de Blauwe Brug door, via de Korte Vliet onder de Hooghkamerbrug, de Rijn op langs Die Leythe en Njord, met een verrassende omweg via de singels. Precies op het moment dat we het voormalige Wereldmuseum passeerden brak de zon door en zette de kersenbloesem in een adembenemend licht; Lia had bij de ontvangst – lekkere gemberkoek!- niks teveel gezegd. Daarna de Haarlemmertrekvaart tot Warmond, de Grote Sloot, de Zijl naar de Meelfabriek voor de lunch, en via het Utrechtse Jaagpad en het Rijn-Schiekanaal rustig terug naar het Ankerpark. Van smalle bruggaten (pro tip: bij de brug onder de Willem de Zwijgerlaan het bakboordgat nemen; stuurboord vergt nogal wat stuurmanskunst – hulde Lia!) naar rietvelden, het landschap dat Rembrandt onveranderd ooit gezien moet hebben. Toercommissie hulde! 

Bewijsstuk 2: Het Gezelschap. Ik had de eer de Han Ponniker te delen met René, Loes en Lia. We hebben het gehad over Rembrandts naam, het precieze aantal molens dat we passeerden (windmolens bij Heineken tellen mee, de Meelfabriek technisch ook, de geknotte exemplaren aan de Zijl blijven discutabel), en of uitgerekende bevallingsdatums de toeragenda dit jaar niet al te zeer zouden verstoren. Goede gesprekken, hoog niveau en precies afgestemd op de lengte van de tocht. Dat we uiteindelijk maar één minuut te laat afmeerden, kan dan ook aan maar één ding worden toegeschreven:  Toercommissie hulde! 

Bewijsstuk 3: Lunch. Bij Grutsk, in de prachtig herontwikkelde Meelfabriek, wachtte een uitstekende lunch: warm onthaal, zalig Fries suikerbrood, voortreffelijke croissants en sappen van de Olmenhorst. Bijna perfect. Het enige minpuntje was dat het allemaal tè lekker was: het inbuigen en maximaal water pakken bleek fysiek-mechanisch merkbaar bemoeilijkt. Een raadsel, verpakt in een enigma. Toercommissie hulde! 

Over raadsels gesproken: de quiz die we ’s ochtends meekregen. De prijs voor de meeste goede antwoorden ging naar de ploeg in De Windlust – een groot en breekbaar kunstwerk, precies zoals Lanny cryptisch had aangekondigd: ik heb er persoonlijk niet van mogen proeven, maar Toercommissie hulde!

Bewijsstuk 4: Het Weer. Het weer! ’s Ochtends was het koud en mistig. Aan mijn kant van Voorschoten een graad of drie, aan de overkant van de Vliet een graad of vier. Aan zulke minutieuze details herken je een uitzonderlijke toercommissie: met bijna achteloze virtuositeit een subtiel contrast in temperatuur scheppen, zodat wij des te meer zouden beseffen hoe schitterend het weer eigenlijk was. Kosten noch moeite gespaard. Hadden ze het blik zon meteen opengetrokken, dan hadden we het vast niet zo gewaardeerd. Alleen de allergrootsten kunnen dat Toercommissie hulde! Hulde!

Aanmeren, schoonmaken, borrel. Daar leerde ik dat mijn wegduiktechniek nog oefening behoeft. Wat een geweldige afsluiting van een geweldige dag met een geweldig gezelschap. En, ik weet niet of ik dat al eerder had genoemd, maar Toercommissie hulde! Hulde! Hulde! Driewerf hulde!

Karel ter Kuile

 Meer foto's