‘Wanneer roeien we nou de Ringvaart?’ Sinds Willem bij de Pyjama’s roeit horen we die kreet met enige regelmaat, maar het enthousiasme bleef beperkt. Pascal, toe aan de tiende keer, wilde wel, net als Peter, die nog wat goed te maken heeft na een afgebroken poging in zijn studententijd. Uiteindelijk kwam versterking van twee enthousiaste nieuwe leden van de vereniging: met Roos en Maudy erbij werd ‘10000 halen op de benen’ een feit.  

Het trainingsschema van routinier Pascal is briljant in zijn eenvoud: de Ringvaart is in mei, dus vanaf nu elke maand een marathon en tussendoor op eigen water kilometers maken, aanvullend op wat je ‘normaal’ al aan trainingen wegzet. Dat laatste bleek wel een uitdaging in het winterseizoen, maar er zijn toch een keer 30, en een keer bijna 40 km bij elkaar getrapt. Het was beide keren fris, maar ook magisch mooi zonnig winterweer en we constateerden twee dingen: dit vinden we leuk, en we kunnen het ook. 

Op 7 februari was de eerste test: de Turfstekerstocht in Reeuwijk. Voor deze nieuwe marathon op de kalender heeft ‘de roei en zeil’ in Gouda met veel inventiviteit op de voor een marathon krap bemeten, maar prachtige Reeuwijkse plassen 53 km uit weten te zetten: drie ronden van 15 km, en een ‘eindsprint’ van 8 km. Daarbij doe je dan acht plassen, vijf zeer nauwe lage bruggetjes (met namen als ‘Brienenoord’, ‘Antonio’, ‘Gynaecoloog’), drie engtes en dertien keerboeien aan. En niet te vergeten: bij het afgraven zijn de turfstekers soms een stukje ‘vergeten’, en op zo’n net boven de waterlijn uitstekende kluit veen wil je niet stranden. Gelukkig heeft de organisatie alles uitgebreid gedocumenteerd op de website (www.turfstekerstocht.nl), met routeboeken (voor elke windrichting is een afzonderlijke route bedacht!), aanbevolen manoeuvres voor het goed nemen van bruggen, en zelfs twee prachtige video’s van alle te nemen hindernissen. Kan zo gebruikt worden als lesmateriaal voor stuurinstructie. 

De weersverwachting was uitstekend, en in alle vroegte kwamen we met de botenwagen aan bij de roeivereniging. Boven de plassen kwam voorzichtig de zon uit de nevelen tevoorschijn. Voor negen uur waren alle ploegen van start. De Santhorst sneed door het spiegelgladde water en de eerste ploegen werden al voor de eerste brug ingehaald. Zigzaggend over de plassen, van brug naar brug, leerden wij in een sportieve strijd met een C2* van Die Leythe dat een in principe snellere C4* niet steeds een voordeel is. Een kortere boot is in de nauwe passages en bij de keerboeien immers veel wendbaarder. Gevolg was dat we deze ploeg wel zes keer hebben ingehaald, tot wederzijds vermaak. 

Na een korte pauze bij de roeivereniging werd aan de tweede ronde begonnen. Niet meer in de nevel, maar in de volle zon, wat het een geheel andere beleving maakte. Het grillige parcours zorgde ervoor dat je ook de ploegen op andere rakken kunt zien varen, maar je moet dus wel goed opletten dat je je eigen koers vaart. Alle boeien hebben we keurig reglementair gerond, soms was daar een extra lusje voor nodig. Voor elke belangstellende na te zien op https://www.sportvolgen.nl/events/turfstekertocht-2026/. 

De derde ronde was wat minder spannend, alle moeilijke punten kenden we inmiddels. Er werd wat geëxperimenteerd met boeirondtechnieken en er werden ploegen opnieuw ingehaald die ons voorbijgeroeid waren tijdens onze korte pauze. De wind was wat aangewakkerd, en het water dus knobbeliger. Maar na de laatste korte tussenstop bij de vereniging ging het er weer fris tegenaan. De korte ronde hield in dat we alleen alle bruggen hoefden aan te doen en de lussen in het parcours mochten negeren. Het voelde als een soort ererondje, zeker omdat we ook de laatste ploeg uit het prestatieveld nét voor de finishlijn inhaalden.  

Moe maar zeer voldaan stapten we uit de boot. Net iets langer dan zes uur, een mooie prestatie. We kwamen de andere Rijnlandploeg tegen, die we sinds de start niet meer hadden gezien, en nu werd duidelijk waarom. Helaas moesten zij de tocht vroegtijdig afbreken wegens een zieke, maar met een Gouda-invaller (en lokale gids) hebben ze toch nog een groot deel van de afstand kunnen roeien. 

Afriggeren, opladen, napraten en weer terug naar huis. En de volgende dag de Vliethead om de spieren weer wat los te roeien. ‘s Middags hoorden we dat we zelfs de prijs voor beste ploeg uit het prestatieveld hadden verdiend. Een mooie opsteker! Op naar deel twee: de Iris Lentemarathon. Deels op bekend water, maar dan vanaf Lisse. We hebben er zin in!

Peter Leijnse