14 maart was het dan zover: de tweede marathon van de club, 10.000 halen op de benen, bestaande uit Pascal, Roos, Peter, Willem en ondergetekende, stond op de agenda. Ditmaal echter zonder onze marine-officier Willem, want hij zat met een 50-tal pubers in Athene. Hij was jaloers op ons in plaats van dat wij jaloers waren op hem - zo liggen de verhoudingen in onze groep.

Het was weer vroeg aantreden op zaterdagochtend. De botenwagen vertrok om 06:00 uur vanaf Rijnland en om 07:30 uur waren we al aardig op weg met het opriggeren van de Cronesteyn en het verder gereedmaken van de boot voor de tocht van 53 km. Het was nog best wat sjouwwerk om de boot vanaf de parkeerplaats naar de wateren bij de vereniging te tillen, maar gelukkig konden we zonder blessures aan de tocht beginnen. Om half 9 konden we het water op. De tocht leidde ons vanaf Lisse richting de Kaag, via Zevenhuizen weer de Kaag op, richting Leiden. De afspraak was om ongeveer elke 7 km van stuur te wisselen. Heel erg prettig was het voetenstuurtje dat door onze geweldige bootsman Barend was geïnstalleerd. Dit stuurtje was echt een uitkomst, want buiten het feit dat je gewoon met twee handen je banaan kon pellen, hadden sommigen van ons geen telefoon met route binnen handbereik (en wilden die telefoon ook niet lenen, tot grote teleurstelling van Maudy die meermaals haar telefoon aanbood voor de navigatie), maar gebruikten zij wel graag de geplastificeerde versie van de route. Om te kijken waar we heen moesten, maar ook gewoon als extra bescherming tegen de regen (Roos).

Het eerste stuk tot aan Leiden was bezaaid met extreem lage bruggen, waardoor zelfs de stuur niet op de stuurstoel kon blijven zitten maar in de boot moest kruipen en zelfs dan nog bijna haar hoofd stootte. Overigens werd ondertussen ook menig boot ingehaald en op de Kaag kwamen we zelfs een Belgische C4x+ tegen die nogal wat moeite leek te hebben met een enigszins gelijke inpik. Net als tijdens de vorige tocht was het trouwens een kwestie van inhalen, wisselen (in de boot of langs de kant) en dan weer ingehaald worden. Maar sommige boten zagen we na de eerste ontmoeting pas weer terug bij aankomst op de vereniging.

Eenmaal bij Van der Werff aangekomen was de verleiding groot om even uit te stappen en binnen een kop koffie te drinken zoals enkele concullega’s - zo zagen wij - ook hadden gedaan, maar we hielden het uiteindelijk toch bij een snel bammetje langs de kant en zijn daarna als de wiedeweerga doorgevaren. Dit bleek onze redding te zijn tegen een extreme hagelbui (hierover later meer).

De route ging verder via Leiden en Oegstgeest richting het idyllische Warmond en daarna richting Noordwijkerhout. Ondertussen waren wederom meerdere lagen bruggen de revue gepasseerd en waren sommige sloten zo smal en ondiep dat inpikken zonder de bodem te raken bijna onmogelijk was. Dit vergde wel een stukje techniek van de stuur, en gelukkig bleek die de techniek ook in huis te hebben.

Onze hoop droog over te komen, vervloog toen we langzaamaan een dreigende grijze lucht zagen naderen. Hoewel sommige bootgenoten al flink nat waren omdat andere bootgenoten grote moeite leken te hebben hun gespetter onder controle te houden, begon het rond de 40 km echt te regenen. Gelukkig waren we wel voorbereid op nattigheid en konden we onder wederom een vrij lage brug even schuilen en onze regenjassen aantrekken.  

De laatste 13 km was zonnig, regenachtig en bij vlagen hagelachtig. De aankomst terug op de vereniging was groots - we werden ontvangen met een zelfgebrouwen kruidenbitter. De boot werd door de organisatie uit het water getild (!), dit was voor ons echt de kers op de taart. Die boot stond overigens nog maar nét in de schragen, en we hadden nét besloten eerst even wat te gaan drinken voordat we de boot weer zouden afriggeren, toen het zo hard begon te hagelen dat we elkaar eenmaal binnen in de loods niet eens meer konden verstaan. Gelukkig hadden wij deze extreme hagelbui ontweken. Onze gedachten waren bij allen die nog op dat moment nog op het water zaten, en wij waren met terugwerkende kracht blij dat we toch niet dat kopje koffie hadden gedronken bij Van der Werff.

Na een warme douche was het tijd de boten (Laak had een wherry van ons geleend) op te laden en richting de vereniging te vertrekken. Eenmaal daar aangekomen konden de boten schoongemaakt, opgeriggerd en teruggezet worden in de loods. Daarna nog even gesmikkeld bij Waterfront en uiteindelijk moe maar voldaan richting huis. Eenmaal thuis aangekomen bleek dat de zes uur durende tocht een 8ste plek van de 36 had opgeleverd. Een prestatie om meer dan trots op te zijn! We kijken dan ook reikhalzend uit naar de eerstvolgende marathon die op de agenda staat: de Weerribben-Wieden Marathon in Steenwijk, voor onze Roos bekend terrein.

Maudy Lohaus