Roeien zonder handen

Ik roei bij de CARR. Dat is het onderdeel van onze roeivereniging voor roeiers met een lichamelijke beperking. Aangepast roeien heet dat officieel, maar in de praktijk betekent het vooral: kijken wat wél kan, en daar gewoon mee beginnen. 

Wie ben ik?

Ik ben Ardy en ik roei bij de vereniging omdat ik graag op het water ben. Ik heb ALS, en dat betekent dat roeien er voor mij tegenwoordig anders uitziet dan vroeger. Waar ik eerder vooral bezig was met zo hard mogelijk gaan en mezelf pushen, ben ik nu op zoek naar iets anders: een manier van roeien die fijn en comfortabel is, maar óók sportief en stevig. 
Dat vraagt om aanpassingen en hulpmiddelen, en soms om een andere benadering. Niet minder ambitie, wel anders. Het gaat niet meer alleen om kracht, maar om techniek, balans en slim omgaan met wat mogelijk is.

Waarom bij de CARR?

Eigenlijk ben ik via iemand anders met de CARR in aanraking gekomen, terwijl ik zelf al jaren lid was van de vereniging. Grappig genoeg vond ik mezelf toen nog “niet invalide genoeg” voor aangepast roeien. Tegelijk kon ik ook niet meer op de gewone manier roeien. Achteraf gezien had ik vooral een klein duwtje in de rug nodig, en iemand die zei: kom, we proberen het samen.
De CARR heeft me laten zien dat er wél een andere manier mogelijk is. Dat je ook met een lichamelijke of neurologische beperking gewoon het water op kunt en daar een fijne tijd kunt hebben. Er waren aangepaste boten en ander materiaal, waardoor ik op een heel laag en veilig niveau opnieuw kon beginnen. Dat voelde oké — en belangrijker: het gaf vertrouwen.
Vanuit dat punt kon ik weer groeien. Stap voor stap. En inmiddels zit ik weer in mijn gladde skiff, met zijdrijvers, heerlijk te roeien op een niveau dat verrassend dicht in de buurt komt van wat ik vroeger deed.

Wat doet roeien met mij?

Roeien brengt voor mij veel dingen samen. Ik ben buiten — en dat vind ik echt fantastisch. Ik ben aan het sporten, ik beweeg, en ik doe iets wat goed is voor mijn lijf. Tegelijk vraagt roeien zoveel concentratie dat mijn hoofd leeg wordt. Op het water ben ik alleen bezig met de haal, de boot en het ritme. Zorgen verdwijnen even naar de achtergrond. En ondertussen geniet ik van het water en de natuur om me heen.
Het blijft ook een uitdaging. Zeker met een beperking is het niet vanzelfsprekend om mooi en goed het water op te gaan. Juist dat maakt het voor mij sportief en interessant.
Volgens de mensen die mij medisch begeleiden is roeien bovendien een uitermate geschikte sport voor revalidatie. Het combineert kracht, uithoudingsvermogen en coördinatie — en dat merk ik. Ik voel me er beter door, en ik doe fysiek echt dingen die goed zijn voor mijn lichaam. 

Wat maakt de vereniging hierin fijn?

De vereniging is voor mij in de eerste plaats fijn omdat de CARR er is. Omdat er mensen zijn die met een beperking het water op gaan, of die begeleiden, meedenken en motiveren. Dat alleen al maakt een groot verschil.
Maar het gaat verder dan dat. Er is ook ruimte voor materiaal en aanpassingen. En doordat je op vaste momenten op de vereniging bent, zie je vaak dezelfde gezichten. Dat geeft vertrouwen. Er zijn altijd mensen om me heen die interesse tonen en bereid zijn om te helpen.
Soms zit die hulp in kleine dingen: even een oogje in het zeil houden, een boot uit het water tillen, een zwemvestje los- of vastmaken. Het zijn vaak geen grote handelingen, maar ze maken wel dat ik zelfstandig en met een goed gevoel kan roeien. Er blijven altijd een paar dingen die lastig zijn — en juist dan is het fijn dat je er niet alleen voor staat. 

Tot slot

Ik roei niet meer op pure kracht, en soms ook niet helemaal handig. Maar zolang de boot vooruitgaat, mijn hoofd leeg wordt en ik met plezier het water op kan, weet ik dat ik precies goed bezig ben.

Ardy Duwel