Waar roeiers, met name de skiffeurs, een hekel aan hebben is wind, motorboten en regen. Op 2 mei, de dag dat een veertiental skiffeurs besloot een ´rondje Katwijk´ te roeien, was het vrijwel windstil en dan is skiffen een genot. Omdat al om 7.00 uur ´s morgens vertrokken werd, waren er zo goed als geen motorbootjes. Waarom? Nou de recreërende motorbootbezitters zijn geen matineus volk en pas als de koffie genoten is komt men op gang, een enkeling uitgezonderd. Maar een tweede reden dat de motorbootbezitters het lieten afweten was het weer. Windstil weliswaar, maar meer dan een uur lang gestaag neerkletterende regen. Daar word je nat van en met name roeien met natte handvaten en handen is vervelend. En dan te weten dat het een maand lang droog en zonnig is geweest.
Hoe anders was dat ´s middags. Nadat ondergetekende (niet voor de eerste keer) die 25 kilometer had afgelegd kwam hij thuis in de verwachting dat bewondering en rust zijn deel zouden zijn. Niets van dit alles. “Het is prachtig weer en we gaan fietsen langs de bollenvelden”, zei Carien. Verhip, lekker ´chillen´ op de bank was een vooruitzicht en aansporing om ook het laatste stuk van die 25 kilometer er tegenaan te gaan. “Er zijn geen bollen”, zei ik. “Die zijn allemaal ‘gekopt’”. Het hielp niet. Er waren toeristen en dan zijn er ook bollen, maar je moet even zoeken. Dus peddelden wij onder een lekker zonnetje richting de Keukenhof en daar is altijd wel wat te bewonderen. Een kopje thee bij de uitspanning bij het kasteel en dan weer richting de verlangde bank.
Terug naar het rondje Katwijk. Vanwege omstandigheden kon Martin Langbroek niet mee roeien, maar hij had zich opgeworpen als begeleider , om – als de nood aan de man kwam – hulp te bieden. En overal langs de route dook hij op met bemoedigende woorden. Zelf was ik, wetende dat ik niet zo hard ga, samen met Jacques vóór 7.00 uur vertrokken en op de Zijl zag ik het ´smaldeel´ of ´eskader´ ervaren skiffeurs al naderen, maar Jacques en ik wisten ze achter ons te houden tot op het Oegstgeester kanaal. Toen was geen houden meer aan. Ook met die regen niet. De ene skiffeur na de andere passeerde, maar iedere passant vroeg hoe het ging en wist te vertellen dat het lekker water was en opschoot. Hartelijk dank daarvoor. Lid te zijn van Rijnland is omdat we willen roeien, maar ook om met vrienden onder elkaar te zijn.
Na het Oegstgeester kanaal komen we weer op de Rijn en dan schiet het op, want er zijn veel bruggen. Je houdt de moed er in door de bruggen af te tellen. De ´Blauwe Brug´ is de laatste. Na de Oude Rijn volgt het ´kanaal´, Allemansgeest en dan het laatste stuk op de Vliet. Zo langzaam heb ik niet geroeid, want iedereen was zijn boot nog uit het water aan het halen. Hartelijk dank aan Martin voor de support en aan Jacques, die samen met mij oproeide, maar ook aan ´tochtgenoten´ Jan Willem, Rienk, Fred, Mignon, Roos, Peter, Mark, Kees, Jan, Bauke en Michiel. Ik hoorde dat Job de Haas, als training voor de aanstaande Ringvaart-Regatta, dezelfde dag op en neer naar het Spaarne in Haarlem zou roeien. Dat is 70 kilometer en dus andere koek.
Joost Paijmans
