Het was geen preek die Petra van der Burg ging uitspreken toen ze met een indrukwekkend papier voor de verzamelde leden van de vereniging stond. Neen, een mooie skiff met een vlag over de naam deed vermoeden dat er een boot gedoopt zou worden. Maar je weet het maar nooit.

Neen, de leden wisten het niet maar luisterden naar Petra haar woorden die al snel de naam van de boot prijsgaven. De “Hanepoel”. Nu weet ondergetekende precies waar dat is, omdat hij er met de leden van zijn Lionsclub daar de wilgen knot. Een mooi stukje natuur dat niet direct toegankelijk is, maar dat is de gedoopte boot wel. Een laag instappunt, een goede balans en ook een beetje robuust. Een mooie aanvulling voor de vloot.

Maar…….. zei Petra. Om die boot tot zijn recht te laten komen zijn niet alleen kandidaten voor het examen S2 nodig, maar ook instructeurs en daar wilde zij het - zij vertelde ook namens haar ook aanwezige collega-instructeur Cathrien Ruoff te spreken - met de aanwezige belangstellenden over hebben. Vooruit, kom uit je comfortzone en help de kandidaten op weg naar een mooie skiffcarrière. Als voorbeeld noemde ze het lid dat de boot zou gaan voor-roeien: Maudy Lohaus. Een bliksem-carrière, want in enkele maanden tijd klom die op van ´ik weet het verschil niet tussen sculls en oars´ tot het examen S3 en nu maakt ze deel uit van het wedstrijdklasje van Miep. Daarna pakte Petra het putsje op en doopte de boot met de al uitgesproken naam.

Maar er lag nog een boot met de naam onder de vlag verborgen. Jan van der Goes trad naar voren, legde met twee vellen papier in de hand uit waarom hij, als een frequent gebruiker van de dubbeltwee “De Pauw”, hier stond en niet iemand anders. Grappig die papieren, het geeft houvast, maar verder wordt er weinig naar gekeken, omdat het verhaal over de te dopen dubbeltwee, een zusterschip van de “De Pauw”, zich als vanzelf ontwikkelde. De naam zou volgens de traditie ontleend zijn aan een in de 15^e eeuw genoemde boerenwoning aan de Vliet ergens op de grens tussen Voorburg en Leidschendam. De eerste vermelding was gebaseerd op een akte waarin de eigenaresse het pand belastte met een jaarlijks toelage voor het lezen van missen en het branden van kaarsen. Aan het begin van de 17^e eeuw groeide de boerderij uit tot een hofstede en latere bewoners begonnen deze hofstede verder uit te bouwen tot een ware lusthof met een orangerie, waterpartijen, theekoepel en wat al niet. Het pand is dan nog steeds belast met de jaarlijkse kerkelijke toelage. Aan het einde van de 18^e eeuw wordt vermeld dat de buitenplaats wordt geveild en in 1846 wordt deze afgebroken. De grond ging nog even door het leven als een tuinderij en daarna verdwijnt deze in de 20^e eeuw in de vergetelheid en van de kaart vanwege woningbouw. De theekoepel langs de Vliet werd aan de kerk geschonken en kwam vervolgens in Leidschendam terecht als aula van het kerkhof Sint Agatha. Nu was Jan zover om de naam te onthullen: De boerderij, later de buitenplaats, droeg de naam Damsigt en met die naam doopte hij de boot en wenste haar behouden vaart.

Vervolgens werd deze boot voor-geroeid door Margo van der Woude en Willy van der Hulst. De keuze voor deze twee nieuwe boten was gebaseerd op het hoge gebruik, met name door doper Jan en Margo, van de zusterschepen  de “Does” en “De Pauw”.

Joost Paijmans