Het jaarlijkse vrijwilligersdiner vond dit jaar plaats op vrijdag 6 februari. Voor mij was het de eerste keer dat ik een plekje had weten te bemachtigen. De manier waarop de aanmelddatum werd aangekondigd deed mij denken aan het kopen van concertkaartjes voor One Direction (voor degenen die geen (klein)kinderen van mijn generatie hebben een handige link). Naarmate het diner dichterbij kwam, kreeg ik van alles mee over de organisatie van het diner: Het menu samenstellen; proefkoken; aankleding ontwerpen; taakverdeling; boodschappen doen; tijdschema’s. Ik kan je vertellen dat ons bestuur vele uren heeft gestoken in de voorbereiding. Ik kwam om precies 18.00 aan, zoals aangegeven in de uitnodiging, maar ik had de memo gemist dat roeiers ook voor een diner een kwartier van tevoren aanwezig zijn. De zaal zag er met zorg gedecoreerd uit, de tulpen op tafel matchten bij de servetten. In het jeugdhonk zaten vier jonge wedstrijdroeiers te wachten op hun horecatraining, al was het stukje over geen volle borden weghalen zonder te vragen, niet bij iedereen aangekomen, hè Lizzy? (nee grapje jullie hebben het heel goed gedaan!)

We begonnen met een linzensoep met miso. Het hoofdgerecht bestond uit verschillende groentegerechten family-style geserveerd: Een hele knolselderij en bloemkool uit de oven; gebakken aardappelen; pittige zuurkool; tzatziki (ook lactosevrij!); en een salade met kakifruit. Het verdelen van de bloemkool en knolselderij was nogal een uitdaging als je niet vooraf had bedacht hoe je deze ik ietwat gelijkwaardige stukken wilde snijden, of als je buurvrouw je probeerde te helpen. Op een gegeven moment kwam de commissaris Jeugd bij mij controleren of ik mijn eigen speciale bakje tzatziki (lees lactosevrij) had gekregen. Voor een aantal dames bij mij aan tafel was dit een voorbeeld van de toewijding van ons bestuur aan de vrijwilligers, want ze waren zo goed op de hoogte van ieders allergieën. Aan de ene kant zou je kunnen denken dat het wel fijn is als een moeder op de hoogte is van de allergieën van haar dochter (mocht men hier nog niet van op de hoogte zijn: ik ben de dochter van Jeltje), aan de andere kant hadden mijn tafelgenoten hier zeker een goed punt: ze hadden echt heel goed hun best gedaan om overal rekening mee te houden!

Tussen het hoofdgerecht en het dessert hield voorzitter Hans Marten zijn toespraak. Hij bedankte ons hartelijk voor onze inzet voor de vereniging. Daarna opende hij het gesprek zodat men hun commissie kon aanprijzen of hun vrijwilligers te bedanken. Na zijn afsluitende woorden excuseerde Hans Marten zich naar de keuken, er stond hem nog één belangrijke taak deze avond: De afwas.

Als afsluiter van de avond kon men kiezen tussen een soort stracciatella-pudding en een sinaasappel- of mandarijncake. Ik was verzadigd en ik voelde mij zeer gewaardeerd door de goede zorgen van het bestuur.

Er rest mij nog één ding te zeggen over deze avond: Heel erg bedankt voor de vrijwilligers van het bestuur!! 

Zoe ten Voorde