Roeivereniging Rijnland
Ooit moet de eerste keer zijn. Na lang (30 jaar of zo) een haat/liefde-verhouding te hebben gehad met de skiff (‘scullen is voor burgers’, leuk voor af en toe, hoe hou je dit vol als je niet wordt opgezweept door je ploeg?) lag ik dan toch aan de start. Niet helemaal voor het eerst*, maar het voelde wel zo.
Hoe begint zoiets? Na een jaar of tien aanklooien in een S2-skiff en een half begonnen S3-instructie viel half augustus het kwartje: zo moet het dus voelen! Met de opgetelde aanwijzingen van drie instructeurs (Bauke, Elze en Brigitte bedankt!), de fijne tips van wat wedstrijdcoaches die ‘alles’ zien (Peter, Jan en Ad bedankt!), en vooral met drie keer per week skiffen, ontstond er iets wat op S3-niveau door de beugel kon. En dat vond de examencommissie gelukkig ook (met een kanttekening, daarover later meer).
Daarmee was het doel voor dit jaar bereikt: de heilige graal van het roeien bij Rijnland was binnen. Ooit dacht ik dat ik dat wel nooit zou kunnen. Nu dacht ik er zelfs over om wedstrijden te gaan starten.
Een examenhaal is nog geen wedstrijdhaal, en een instructieskiff is nog geen wedstrijdskiff, zo bleek in de weken erna. Mist en wind gooiden wat trainingen in de war, ik blijk een lastige gewichtsklasse te hebben (tussen servet en tafellaken), en anderen willen ook wel eens in de boot waar jij in dacht te gaan roeien, maar twee weken voor de eerste wedstrijd (de Lingebokaal) werden Jaap Peters (de skiff) en ik vrienden en kon de echte voorbereiding beginnen. Met een paar structurele uitdagingen: mijn degelijke basishaal rammelde al bij tempo 21 uit elkaar en de ingebouwde ‘kantmagneet’ die mij steeds weer naar de oevers van de Vliet trok.
Kortom, van een degelijk stuk hard varen om te oefenen voor langebaanwedstrijden kwam het nog niet echt.
En lag ik dan weer eens in de kant of scheerde ik slippend langs een dukdalf, dan spookten de drie B’s rond als een koor van schikgodinnen:
De Lingebokaal was bedoeld om te oefenen. Geen dukdalven, geen bruggen, mooie lange bochten. En dus ook om te testen hoe ik mezelf zou houden op de lange afstand. Dat ging letterlijk de mist in. Wat overbleef was de foto.
Nog een week tot de Korte Vliet. Iedereen in de skiffgroepjes is fanatiek de bochten en de bruggen aan het oefenen. Ik ook. Ging uiteindelijk best goed, en zo’n spiegeltje went toch. Het tegenintuïtieve advies ‘om hard te gaan moet je licht roeien’ blijkt te werken. En tempo iets omhoog resulteert dan wel in hogere snelheid. Of ik dat dan langer volhoud dan een krappe kilometer moet tijdens de wedstrijd maar blijken.
Zondag 15 november. ‘s Ochtends eerst ‘jury duty’. Tijdens de juryvergadering worden de uitdagingen van het parcours besproken. Brug, brug, bocht, boot, brug. Kan ik, dacht ik. Ik sta als baancommissaris bij de Lammeschansbrug. Als de ploegen goed varen heb je mooi de tijd om ze op de foto te zetten (zie foto's). En om te kijken hoe de verschillende Rijnlandskiffeuses het doen. Ilka soeverein vooraan, Maudy goed halend het gat aan het dichten met haar Alphense voorgangster, Brigitte die óók haar eerste wedstrijd in de skiff vaart en goed gaat, Roos die op weg lijkt Joke in te gaan halen (en Joke die dat niet heeft laten gebeuren). Spannend wordt het bij de dubbelviermetten, drie Leytheploegen komen naast elkaar aanvaren, maar er is maar 1 bruggat. Ze lossen het keurig volgens de inhaalregels op.
Na de lunch bij Die Leythe (is een broodje knakworst met zuurkool geschikt vlak voor een wedstrijd?) snel naar Rijnland, gedaanteverwisseling van jurylid naar wedstrijdroeier, rugnummers, rondhangen, uur U. Aanzienlijk meer wind dan vanochtend, moet ik nog wat met afstelling, klikringen, ik begin me al te gedragen als een wedstrijdroeier. Toch maar gewoon begonnen met oproeien. Iedereen keurig op tijd klaar voor de start, maar de tijdmeting nog niet. Mark start eerst, dan Bauke, en dan ik. Achter mij een skiffeur van Alphen. Vind ik wel een fijne volgorde. Eigen race varen en hou je handen warm, hoor ik Brigitte nog roepen. En dan gaan we.
Ga ik niet te hard van start? Deze split heb ik tijdens trainingen zelden gezien, hou ik dit vol? Met tegenwind? Goede halen, ga zo door, hoor ik van de kant. In een soort trance ga ik door. Aan stuurboord glip ik net langs de dukdalven, aankondiging van de eerste brug, die gaat goed in wedstrijdtempo. Richting Lammeschansbrug loop ik in op Bauke, maar hou te lang stuurboord aan. Ik vind mijn richtpunt op de wal, maar ga toch scheef het gat in. Roos (nu brugwachter) roept me aan, maar ik tik toch nog net de damwand aan. Kleine verstoring van het ritme, ik pak het snel weer op. Nu komt Bauke echt in zicht en ik weet hem in te halen, maar niet echt af te schudden. ‘Eigen race varen’ lukt even niet meer. Eerder dan verwacht is die bocht er. ‘Insturen!’ hoor ik van de wal, maar ik ben te laat. Terwijl de baancommissaris roept ‘let op, schip aan stuurboord’ zie ik Bauke als een formule 1-coureur zijn Fuut tussen mij en de wal sturen. Op de gps zie ik later dat ik een als met de passer getrokken bocht maak. Maar die kwam dus (gegeven snelheid, straal en middelpunt) precies in de bakboordwal uit. En dan lig je toch stil… Dat staat gelukkig net niet op het filmpje dat er van gemaakt is.
Ik kom niet meer in mijn ritme, verval in oude fouten. Dankzij de meewind weet ik de snelheid van het begin nog wel te halen, maar het kaarsje was uit. Bauke weet mij voor te blijven en ook de Alphen-skiffeur weet het gat te dichten.
Zei een beroemde sporter niet ooit: ‘een wedstrijd win je niet in de bocht, maar je kunt hem wel verliezen!’?
Al met al toch tevreden! Ik deed dit om te leren. Van te voren dacht ik ‘22 minuten zou mooi zijn’ en daar ben ik toch ruim binnen gebleven, ondanks bruggen en bochten. Iemand zei: ‘je moet naar de Hel, dan heb je daar helemaal geen last van!’ Een volgende keer misschien.
Coach B: ‘Als je … [lijstje met veel dingen die beter kunnen] … dan ga je vliegen!’ We zullen zien tijdens de Wintercompetitie!
Peter Leijnse
*Het pauzeskifffuifnummer dat ik in mijn studententijd zwemmend voor de Bosbaan-tribune (niet) voltooide, mijn boven verwachting goed verlopen ludieke uitje naar Eindhoven als alumnus in een geleende Thêta-skiff tussen de dertig jaar jongere studenten, en de in de mist verdwenen Lingebokaal tel ik niet mee.
foto Lingebokaal: Ben Deiman/RV Leerdam
foto drie Leythe-ploegen: Peter Leijnse
videostill inhaalactie: Maudy Lohaus
Wil je een reactie plaatsen? Log dan eerst in.
Contact
Recreatiegebied Vlietland
Oostvlietweg 63
2266 GN LEIDSCHENDAM
071-5610314
NL07 INGB 0000 7056 66
siraterces.[antispam].@rvrijnland.nl
Recreatiegebied Vlietland
Oostvlietweg 63
2266 GN LEIDSCHENDAM
071-5610314
NL07 INGB 0000 7056 66
siraterceS.[antispam].@rvrijnland.nl